Na het lezen van Veggie in Pumps meer dan een half jaar geleden was mijn interesse gewekt voor het ‘groene leven’. Daar wilde ik meer van weten. Dankzij Lisette Kreischer werd ik enthousiast over duurzaamheid, zonder een grijze wollen sokken imago. Dat imago moet ecologisch nog steeds van zich afschudden maar dankzij haar benadering als ecofabulous klonk het al een stuk meer van deze tijd en minder hippie/geitenwollensok. Ik wilde ook groener, duurzamer en vooral bewuster bezig zijn. Mijn verleden ligt er ook deels: ik ben immers opgegroeid op een klein dorp en ben bekend met het fenomeen boerderij, kippen, koeien, schapen en volkstuintjes. Hell we hadden zelfs vroeger een eigen volkstuin waarin mijn vader verschillende groente en fruit verbouwde. Heel normaal, want onze buren hadden dat ook en zo meer mensen van het dorp. Mijn beste vriendin had kippen in de tuin en we waren dus allemaal lichtelijk ‘zelfvoorzienend’ bezig. Na het boek Veggie in pumps ging ik ook lezen in andere boeken over zelfvoorzienend leven (zo ver zal het nooit komen, maar je kunt je maar laten informeren) en was ik geïnteresseerd in dingen die met ecologisch en groen te maken hadden.

En zo besloot ik ook jullie inmiddels op de hoogte te brengen van mijn proces in ‘going green’. Ik doe namelijk wel mijn best om meer over processen na te denken, om te proberen zo min mogelijk co2 te produceren en te ‘consuminderen’, maar ben wel eerlijk: ik ben nu eenmaal een vleeseter. Hoe dan ook wil ik met een open mind in mijn project stappen. Het gaat immers om bewustwording!

Dit zijn de dingen die ik inmiddels al gedaan heb:
• Spullen ingekocht om mijn huis energiezuiniger te maken: Meer tochtstrips en warmtekaatsende (hoe heet het ook alweer) folie voor achter de verwarming. Nu nog in gebruik nemen.
• Gloeilampen vervangen voor spaarlampen. Dit had ik al gedaan, maar ik heb er nog her en der toegevoegd.
• Verder kijk ik tegenwoordig goed naar de herkomst van de groente die ik koop in de supermarkt. Is het groente die afkomstig is uit een land die hier te ver vandaan ligt? Jammer maar helaas, dan koop ik het niet. Deze groente is namelijk niet goed! Waarom niet? De groente moet uiteindelijk van het land van herkomst naar Nederland toe komen. Dit transport zorgt voor extra uitstoot en dus… niet goed!
• Recentelijker heb ik 4 solarlampen voor in de achtertuin gekocht. Deze tuinlampen vangen de zonnestralen via een collector op en worden hierdoor opgeladen. Ze verbruiken sowieso niet veel van de zonne-energie omdat de lampen voorzien zijn van LED-lampen. Geen ouderwetse gloeilampen dus want die verbruiken veel energie. De zonne-energie die nu dus gegenereerd word, word ook zo goed en bewust mogelijk gebruikt. Ze zijn dus veel duurzamer!

Inmiddels is er ook al sprake van een aankoop van een kas. Mijn vader is hem afgelopen weekend komen afleveren zodat ik mijn eigen groente kan gaan kweken. Hij heeft hier veel verstand van omdat hij in het verleden ook al eigen grond had waarop hij verbouwde. Ik zie mijn moeder nog kijken toen ik vertelde dat ik mijn eigen groente wilde gaan verbouwen. Ik dacht werkelijk waar dat ze het loodje zou gaan leggen. Toen ik klein was, was ik totaal niet geïnteresseerd in werken in de tuin. Ik bleef er het liefst zo ver mogelijk vandaan. Als mijn vader om assistentie vroeg, zorgde ik dat ik uit zijn gezichtsveld was verdwenen. Mijn broer daarentegen was een fervent helpende hand in de tuin. Hij hielp mijn vader met de gewone achtertuin en met de volkstuin: omspitten, water geven, onkruid wieden… alles. En ik? Ik zat op de schommel of speelde dat ik een keuken had en bakte modderkoekjes. Ik begrijp best dat mijn moeder van haar geloof viel toen ik vertelde dat ik zelf ging kweken maar mijn vaders expressie deed het hem uiteindelijk. Zij is sceptisch, maar hij gelooft er wel in en mijn vriend zei: als jij iets echt wilt, dan kan je het heel goed en weet ik dat je slaagt. En dus, lieve menschen: ik ga groente kweken! Ik kan het natuurlijk niet hebben dat mijn moeder straks zegt:

ik zei het toch…!

Ik neem de uitdaging aan! Ik hou jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen in ecologisch-land.
To be continued…

Boek: Veggie in Pumps – gids voor een ecofabulous leven. Auteur: L. Kreischer en M. van der Lande. Uitgeverij: Artemis & Co. ISBN:9047200462.

Mijn voeten tikken heen en weer. Ongeduldig. Ik ben in the city that never sleeps; New York. Blijkbaar geldt dit ook voor mijn voeten. Ze slapen ook niet. En willen ook niet slapen. Ik heb niet te veel cafeine op, ik ben zelf onrustig. Gewoon van binnenuit. De stad maakt zijn eigen typische lawaai. Geroezemoes op straat en het geluid van verschillende sirenes. Midden in de nacht is het nog niet stil, de stad blijft altijd vibreren.Je voelt de energie door je hotelkamerraam sijpelen en je eigen lichaam indringen. Na verloop van tijd voel je dat jij het ritme van de stad aanneemt. Je doet mee, je hoort erbij, New York zit nu ook jou in het bloed. En dat voor een paar dagen want dan moet je alweer afscheid nemen van deze stad. Inspirerend, lelijk en mooi tegelijk. Het is niet voor niets dat de stad zelf de leading part heeft in verschillende series zoals Sex and the City. De stad IS zijn eigen karakter, IS zijn eigen verhaal. Niemand is hoofdpersoon in deze stad, iedereen is onderdeel van het geheel New York City.Ik struin door de verschillende wijken en geniet van de zon. Ik zie hoge gebouwen en brede straten, architectonische hoogstaande werken uit vroegere tijden en nieuwe tijden. New York is water en vuur, wind en windstilte tegelijk. De zon schijnt en zelfs in deze metropool kan je de rust vinden. Ik zit met mijn vriendin naast een donkere man op een bankje te kijken naar Staten Island en te genieten van de eerste lente zonnestralen op mijn winterse huid. ‘I wish you a beautiful day, girls’ wenst de donkere man mij toe als hij uiteindelijk besluit om het rustige plekje te verlaten en Broadway op te lopen. Terug de stad in, terug het verkeer en de drukte in. Ik kijk nog eens om me heen en besluit nog iets langer te blijven zitten. Nog even te genieten van de eerste lentezonnestralen. Nog even mijn New York City gevoel opladen. Het is heerlijk.Mijn New York City gevoel optimaliseer ik wanneer ik loop over Broadway. Ik loop langs de businessmen op Wall Street, ga shoppen bij Century 21 op Cortlandt Street, loop via St. Paul’s Chapel en City Hall naar de Brooklyn Bridge en eet een hotdog in Central Park.Je blijft het voelen, je blijft het horen, overal in New York: het trillende ritme van de stad. Het gebubbel en gesidder van de energie van the city that never sleeps. And it’s a lovely thing to feel.At Buddakan:Aanraders in New York:Staten Island Ferry: Dit is de gratis ferry waar je niet uren voor in de rij hoeft te staan en toch een goed beeld geeft van het Vrijheidsbeeld onderweg. Note: Hij stopt er niet! Rockefeller Center: Op dit gebouw heb je een even prachtig uitzicht als op the Empire State Building alleen… je hoeft er geen uren voor in de rij te staan als bij het ESB. Beter dus! Century 21: Deze kan ik niet overslaan natuurlijk. Als je naar New York gaat en je wilt budgetshoppen voor designerkleding en andere merken; this is the place to be.Pastis: Een ‘Frans’ restaurant in het Meatpacking District, leuke atmosfeer.Buddakan: Aanrader om te gaan eten. Dit restaurant is chique en classy en bovendien hebben ze heerlijke gerechten op het menu staan.Magnolia Bakery: Voor fans die hebben opgelet – hier zaten Carrie en Miranda hun cupcakes te eten. Niet te versmaden cupcakes. HEERLIJK!Cupcake photo: American-style cupcakes from Magnolia Bakery, New York. Photograph: Scott Frances/PR via Sarah Phillips’ articleOther photos: MINE!

De carnaval is net voorbij en ik kan niet anders zeggen als: aaaaaaaahhhh….
Ik ben helemaal kapot, af, op, de mikmak. Ik kom niet meer uit mijn woorden, ik voel me belabberd, zie grauw en ach, alles gaat niet meer van een leien dakje. Tijd voor een detox tijdje.
Wat moet ik doen om me zo snel mogelijk weer hip de la hei te voelen? Ik zat te denken aan een lange sessie mezelf verwennen, maar naast het feit dat dat je vooral heel loom laat voelen dacht ik dat het misschien ook handig was om direct al die giftige stoffen mijn lijf uit te werken. Alcohol en vette happen, 5 dagen achter elkaar. Dat is geen combinatie natuurlijk. Dat is die grote puist op mijn voorhoofd het volledig mee eens.
Dagen achter elkaar in korte pakjes, dagelijks verkleumde voeten, inmiddels schraal voorhoofd en protesterende darmen roepen ook naar me: Nancy, doe er wat aan! Dankzij deze hevige protesten heb ik natuurlijk wel naar de democratie van mijn lichaam moeten luisteren, een referendum was gehouden en het oordeel was duidelijk: er moest iets veranderen.

Dus dat begint natuurlijk bij dag 1. Zo had ik naar de yoga kunnen gaan, ware het niet dat deze les tot ’s avonds vrij laat word gehouden in een stad waar ik niet woon. Dat betekent vroeg uit de veren na een carnavalsnacht voor mijn werk en laat het bedje weer in omdat ik zo nodig naar yoga toe moest. Yoga word resoluut afgezegd. Wat zeg ik? Mensen staan te juichen. Mijn partner in crime J. voelt er ook weinig voor om in de zonnegroet te hangen en smeekt me bijna om niet te gaan. Zij heeft ook carnaval gevierd. En ja, ook ZIJ voelt zich belabberd. De eerste remedie van vandaag word dan ook: veel rustige thee drinken. Zoals venkelthee, want dat is rustig voor de darmen. (Hoooo paardje!) Dan wordt vervolgens de hand geslagen aan het bed. Schone lakens erop. Na een paar fikse avonden doorhalen schreeuwt die plek om aandacht. Eveneens is de stapel was aan de beurt. Immers: een schone buitenkant, een schone binnenkant. Dus alles om ons heen zal ook aan een opschoonbeurt worden onderworpen. De stofzuiger gaat daarom ook snel door het huis. Al dat geglitter is leuk voor kerst en carnaval maar dat is het AL LANG niet meer (maak het mezelf vooral heel wijs) en dus verdwijnen alle restjes carnaval in de stofzuigerzak.
Vervolgens zijn aan de beurt: haarmasker, gezichtsmasker, rustige muziek en kaarsjes. Heerlijk relaxen. En dan is de avond alweer voorbij.

Hmm heerlijk die eerste stappen van het detox-plan, dat doet een mens goed. Ik kan niet wachten tot de volgende!

Ik zie de wereld rooskleurig, ondanks de grauwheid van januari die over het Hollandse landschap hangt.
Ik heb mijn eerste yoga-sessie gehad. Na een voor mijn gevoel van eeuwigheid met stress in mijn lijf, zie ik nu alles weer in het juiste perspectief. Ik heb een uur in de knoop gelegen en op mijn kop gestaan. Blijkbaar heb ik dat nodig om alles weer wat helder te zien. Na de les heb ik een rozig gevoel en wil ik lekker onder de wol kruipen. Bij thuiskomst heb ik juist energie voor tien en wil ik niet gaan slapen. Die avond heb ik voor het eerst in tijden geen moeite om in slaap te komen en word ik niet overspoeld met hysterische gedachten en to-do-lijstjes. Ik slaap rustig in en heb een droomloze nacht.

En nu, dagen later, voel ik nog de effecten van die ene les. De kalmte blijft over me waken en ik voel me fris, vrij en vrolijk. Ik heb het gevoel dat het tij weer begint te keren en met elke dag dichter bij de lente voel ik dat ik elke dag een stukje terugkom. Totdat ik er weer helemaal ben. De echte Nancy.
Langzaam gooi ik de zware mantel van de winter en het verleden van me af. Lente, ik kom eraan! Nieuwe ronden, nieuwe kansen!
Kan yoga dát met je doen? Eén woord: wauw.

Jawel! Er is weer een column van mij geplaatst op girlstyle.nl. Wil je hem lezen surf dan naar http://www.girlstyle.nl/index.php/Columns/Beat-that-Blue-Monday.html

Zoals een goed creatief persoon betaamt heb ik de nare gewoonte om voor ieder waar ik op bezoek ga en met cadeau aankom, een eigen persoonlijk tintje aan het cadeau te geven. Dit doe ik door me te verdiepen in de persoon, wat er allemaal bij hem of haar leeft en wat hun verwachtingen en toekomstige dromen zijn. Soms hebben ze eens iets laten vallen, al maanden geleden en dat heb ik dan opgeslagen en verstopt ergens in mijn de donkere kamers van mijn brein. Dit betekent ook dat ik het me iedere keer weer een tikje moeilijker maak. Wat moet ik nu weer verzinnen?

En wat als het hier gaat om een kindje van een vriendin? Want hier kies je niet alleen iets voor het kind, maar ook iets wat de moeder kan waarderen. Je wilt immers ook bevriend met háár blijven.

Nu had ik voor de geboorte van het tweede kindje van mijn vriendin bedacht dat ik een knuffeltje wilde geven en zij had aangegeven geld te vragen voor op zijn spaarrekening. Natuurlijk wilde ik hieraan een bijdrage leveren maar niet een bedrag in een lullige envelop. ‘Heeft de lieve kleine doerak niet al een rekeningnummer? Dan kan ik er een persoonlijke boodschap bij zetten.’ Zo geschiedde. Het nadeel was alleen dat ik mijn kop brak op wat ik het ventje wilde zeggen op die spaarrekening. Goede raad? Wijs advies? Ik bleef er maar mee lopen. En ineens wist ik het! Een gedachte besloop me midden in de nacht en ik onthield de keywords zodat ik de volgende ochtend alles kon opschrijven. Zo bedacht ik een klein versje voor het manneke:

Als je dit blijft bewaren
Kun je steeds meer sparen
Misschien word je dan wel heel rijk
En zeg je later ‘Kijk:’
‘Dat komt van dat ene centje,
Dat ik kreeg van Nancy als heel klein ventje’

Waar je al niet midden in de nacht voor wakker kunt worden. Zo’n geniale ingeving… Als een volleerde – ach, soort van – Annie M.G. heb ik deze leuke woorden inmiddels op zijn spaarboekje gedropt. Ik ben benieuwd wat hij er (later) van zal vinden…

Eindelijk zal het zo ver zijn. In maart mag ik The City gaan betreden met mijn eigen voetjes en met mijn eigen oogjes zien hoe New York City er uit ziet en voelen hoe vibrant deze stad is. Dit uitstapje zal ik gaan doen met mijn vriendinnetje die niet zo verslaafd aan shoppen is als ik, maar na goed overleg hebben we  allebei besloten om een vooral lege koffer mee te nemen. Ook zij heeft zich inmiddels ingesteld op een fikse shopsessie! Ik kan niet wachten! Zo a la Sex and the City! Alleen zal de sex er niet zijn, maar sexy wel! Een Sex and the City-tour mag daarom ook niet ontbreken.

Inmiddels is de vlucht al geboekt, het hotel verwacht ons en nu hoeven we alleen nog maar te checken wat we verder allemaal nog gaan doen. Om ons goed voor te bereiden kijken we inmiddels alle afleveringen van Sex and the City opnieuw en bekijk ik ook alle afleveringen van The City. Daarnaast zullen we – ons kennende – de eerstvolgende ideeën ter plaatse bedenken. Ik ben nog nooit ‘voorbereid’ op reis gegaan met een compleet uitgestippelde route of must-sees (hooguit één op de lijst – zeer bescheiden) en zij net zo min. We hebben hoe dan ook ALTIJD samen keuzes gemaakt wat te doen en het is meer van give a little get a little. Ik maak me daarom ook om deze reis wederom geen zorgen. NY Here I Come!!!

Paris, Paris. Nergens in de wereld een mooiere plaats te vinden. Ja ik heb mijn hart verkocht aan deze prachtige plek op aarde, jaren geleden al. In Parijs heb je altijd een kosmopolitisch, luxueus, geweldig gevoel van binnen. Parijs kan nooit iets verkeerd bij mij doen. Parijs maakt me altijd gelukkig. Ik ben inmiddels alweer 5 weken terug van mijn geweldige 4 dagen Parijs met mijn lief, maar heb nog altijd de plattegrond van Parijs in mijn handtas zitten. Alsof ik elk moment middenin Parijs kan staan en de plattegrond nodig heb om naar een geweldig feest, een prachtige winkel of een fabuleuze opening te gaan. Ik zou er dus ook ieder moment naartoe willen gaan. Ik probeer mijn lief aan te sporen om mee te doen aan een uitwisseling via zijn werk. Mag hij elke dag gaan werken en ik de Parisienne uithangen. De Parisienne spelen is voor mij sowieso geen probleem. Als ik er ben ga ik blijkbaar in de massa Francaises op. Waar ook in Frankrijk, ik word altijd naar de weg gevraagd en het meest trots was ik laatst in Parijs toen mij door een Parisienne gevraagd werd waar ze precies moest zijn. Een groter compliment bestond natuurlijk niet voor mij. Vol trots zette ik verdere schreden in de stad van mijn dromen.

Zelfs als de regen als een sluier van grauwigheid over de stad hangt, verliest Parijs geen moment haar kracht en uitstraling. Op een druilerige dag in november boet Parijs niet aan schoonheid in. De mensen die er rondlopen wel… Want waar komt dat vooroordeel vandaan dat Parisiennes er altijd fabuleux uitzien? Hoezo zijn zij voorbeeld van mode? Ik heb nu meerdere tijdschriften doorgespit en zowel in onze Hollandse versies als in de Franse Glamour prijst men het gevoel voor fashion van de gemiddelde Parisienne. En weet je wat? Ik kom ze nooit tegen en geloof me, ik kijk heus wel om mij heen. Naast de alledaagse plekken kom ik namelijk ook op de verscholen juweeltjes van Parijs. En daar zag ik niet een Parisienne die er geweldig uit zag… Ik denk zelf dat het een fabeltje is dat de wereld in is geholpen. En de modecritici blijven het alleen maar volharden: ja echt, alleen maar geweldige mensen!!! Helemaal hip, helemaal top. En dan zie je foto’s van modefeestjes, ja allicht dat ze er fashionable bijlopen, dat is je taak als je op een modehipfeestje rondloopt. Dan zal er ook geen haar op mijn hoofd aan denken om in mijn oude kloffie aan te komen.

En dan nog de lelijkheid van de toeristen…! Dat is helemaal het toppunt! Waarom moeten toeristen altijd met sportschoenen door de hele stad banjeren? Trekken ze die dingen ook altijd aan als ze in hun eigen stad, thuis, rondlopen? Ik zie in mijn stadje nooit mensen met sportschoenen of bergschoenen rondlopen. Tenzij het bij hun stijl past misschien… Hoe dan ook wil ik bij deze ontkrachten dat Parisiennes er altijd op en top uitzien. Echte modemeisjes uit Nederland doen niet onder voor modemeisjes uit Parijs, maar ja… Verder doet wél elke stad onder voor de geweldige metropool Parijs.

<3 Paris, je t’aime! <3

Ik zit in de stoel bij de kapper. “Ik zie hier een grijze haar, Nancy”. Ik heb een prettige omgang met mijn kapper, ik weet hoe hij heet, hij weet hoe ik heet en we kennen elkaar al zo lang als ik leef. Inmiddels alweer een kwart eeuw dus. Ik kom van klein kind af aan in de zaak van zijn vader en deze zaak is van vader op zoon overgegaan. Hij weet dus van de hoed en de rand. Van mijn weerbarstige en vooral koppige haar. Alsof het nog niet erg genoeg is dat ik zelf al zo koppig ben. Een keer ben ik vreemdgegaan. Ging ik snel naar een andere kapper omdat de wachttijd bij Jan te lang was. Hij was net terug van vakantie en is de rij tot buiten. Want, Jan heeft geen afspraken. Althans, het HOEFT niet en dat is nu juist wat ik zo heerlijk vind aan naar die kapper gaan. Binnenlopen wanneer je dat oké lijkt. Met de mogelijkheid dat je soms wat langer moet wachten maar soms ben je direct aan de beurt en sta je binnen enkele minuten weer buiten met een prachtig nieuwe coupe. Na vreemdgaan bij een andere kapper waarbij mijn prachtig, vrouwelijke coupe werd veranderd in een David Bowie in de jaren ’80 coupe wist ik dat ik hem niet meer mocht bedriegen. Zelfs tot op de dag van vandaag lacht iedereen nog hartelijk over mijn haardracht van toen. Alsof het nog niet gênant genoeg was om ermee rond te lopen krijg ik dus naderhand ook nog steeds steken onder water….

Nu ook deze keer was ik naar zijn salon gegaan. En sprak hij de woorden uit die iedereen vreest en die ik zojuist citeerde: “Ik zie hier een grijze haar, Nancy”. Ik lach het nog weg. Ik vertel hem van die ene keer dat mijn schoonzusje mijn eerste grijze haar ontdekte terwijl ik net klaar was met een avondje jazz-ballet. Triomfantelijk trok ze het grijze gevaar uit mijn hoofd en wuifde het voor mijn ogen op en neer. Wat een lol had iedereen, bij check was het maar één grijze haar dus daarna kon ik op zich ook nog wel lachen. Ja, zegt Jan, maar deze keer kun je ze niet meer tellen.

Nu ken ik die man al zoveel jaar, meestal lach ik hartelijk om zijn grapjes maar dit was te hard. Ik kon nog slechts een simpele oh uitbrengen en de rest van de tijd zei ik niets meer. Ook niet toen hij me zei dat ik maar eens moest gaan verven.

Bij nadere inspectie thuis zag ik de grijze haren inderdaad. Het waren er zelfs meer dan twee! Uiteraard in paniek riep ik tegen mijn vriend of hij ze ook al had gezien. Zijn simpele reactie was: kom maar even in het licht anders zie ik ze meestal niet. AAAAAAAAAH! Hij bedoelde het – zo zei hij later – dat hij zulke dingen in licht alleen kan ontwaren en nog niet eerder grijze haren bij mij had ontdenkt. Maar het was al gedaan. Het kon niet meer gelijmd. Ik was beledigd. Ook vriendinnen vertelde ik heftig dat ik een oude pruim werd, nu ik de 25 jaren behaald had ik meteen ook wel de bejaardenkaart en loopstok uit de kast kon trekken. Grappig voegden zij eraan toe dat ze bij mij niet alleen grijs waren, maar dat er ook nog eens vier heksenknikken in zaten. Alsof het nog niet erg genoeg was dat ik grijs werd. Ze begrepen me wel, gelukkig. Ze schrokken namelijk zelf ook. Als ik al grijze haren had, hoe moest het er dan onder hun artificiële kleur aan toe gaan?

Ik ben, denk ik, nog de enige der vrouwen uit deze generatie die zijn haren nog nooit geverfd heeft. Ik hoor mensen al met lach vragen: nog nooit? Nee nog nooit. Ik vind de kleurschakeringen van mijn haar mooi. In de zomer word het erg blond en krijg ik automatische coupe soleil. In de winter word het meerdere tinten donkerder en ben ik ook weer hip. Ik vind de natuurlijk kleur van mijn haar mooi en ik ben blij met de prachtige bijwerkingen die het heeft: een roodgoude gloed over mijn lokken. Mijn schoonzusje wilt me bij tijd en wijle zelfs rood noemen maar zo ver wil ik toch niet gaan. Ik blijf een simpel blondje. En nu voor het allereerst overweeg ik mijn haren te verven. Ooit. Het zal nog even duren voor ik eraan begin, want inmiddels kijk ik niet iedere dag mijn scheiding meer na op grijze haren. Ik laat het naast me liggen en bovendien, mijn vriendje zegt dat ik gewoon overblonde haren heb. En weet je wat? Ik denk dat hij gelijk heeft.

Soms denk je ineens aan een persoon. Je gedachten zijn getriggerd door een gebeurtenis, een geur of een gezicht. Ik werd getriggerd door het zien van een jongen die werkt in hetzelfde gebouw. Deze jongen probeert zo onopvallend mogelijk te zijn maar weet toch de aandacht op zich te vestigen. Hij valt eigenlijk op door zijn onopvallendheid. En daarmee weten enkele mensen wel raad. Ze hebben de grootste lol om hem en speculeren over van alles. En ik zeg niets. Ik zit in een hoekje me te storen aan de zelfingenomenheid waar mensen mee spreken. Hoe makkelijk men verwacht dat deze jongen in elkaar zit en hoe lulliger er over hem gesproken word hoe beter zij zichzelf voelen.

Lang geleden besloten mijn ouders op een dag om mij over te plaatsen naar een andere basisschool. Hiervoor moest ik 11 kilometer rijden en dus werd ik gehaald en gebracht met een busje. In dit busje zaten kinderen uit de nabije omgeving. En de meeste van deze kinderen hadden problemen met leren of er zat gewoon echt een steekje aan los. Zij gingen naar speciaal onderwijs en ik ging naar een reguliere basisschool. In dit busje zat ook een jongen die wij oppikten op weg naar de verschillende scholen. Hij woonde met zijn familie in een vervallen huis en je kon aan hem zien dat zijn familie niet veel geld te besteden had. Hij droeg de kleren van zijn oudere broers af, zijn haren waren niet geknipt en hij kwam over alsof hij zich niet op zijn gemak voelde. En dat begreep ik na een tijdje wel. Hij ging wel naar een school voor kinderen die extra aandacht nodig hadden, maar het was geen domme jongen. En toch wisten ze zelfs in het busje feilloos zijn zwakke plek te vinden. De andere kinderen die zelfs jonger waren wisten hem iedere keer iets gemeens toe te fluisteren, lachten hem uit of kleineerden hem. Alleen maar omdat hij er iets anders uitzag, omdat zijn ouders minder geld hadden en omdat hij probeerde niet te veel op te vallen. Toen zijn vader op een ochtend vertelde aan de buschauffeur dat zijn vrouw was weggelopen en hem had achtergelaten met de kinderen vond ik dit vreselijk voor deze jongen. Uiteraard waren de opmerkingen niet van de lucht. De kinderen in de bus zeiden tegen hem dat natuurlijk zijn moeder was weggegaan omdat ze niet wilde zorgen voor zo’n achterlijk kind. En dat het zo stonk in huis en de kinderen ranzig waren en dat de reden was dat ze haar man en kinderen had verlaten.

En hij zei helemaal niets. Geen woord. Hij keek uit het raam. Dat was het enige wat hij deed. En ik riep dat ze allemaal hun kop moesten houden. En het werd stil in de bus. Ik vroeg me af wat er in hem om ging…

En nu, na zoveel jaren denk ik ineens weer aan hem. Ik weet niet eens zijn naam meer. Ik word alleen aan hem herinnerd omdat er een jongen in het pand rondloopt die me aan hem doet denken. En door het gespeculeer om mij heen zorgt ervoor dat ik terugdenk aan die ene vervelende situatie in de bus. Ik hoop dat ze allebei gelukkig zijn, want je ziet aan de buitenkant dat er geen kwaad in schuilt. En ik hoop op betere beoordeling van mensen, want iemand neersabelen vanwege zijn verschijning, dat is de allermakkelijkste weg….